The very first job
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus? Immo istud quidem, inquam, quo loco quidque, nisi iniquum postulo, arbitratu meo. Quo igitur, inquit, modo? Aut pertinacissimus fueris, si in eo perstiteris ad corpus ea, quae dixi, referri, aut deserueris totam Epicuri voluptatem, si negaveris. Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem?
Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum? Et tamen tantis vectigalibus ad liberalitatem utens etiam sine hac Pyladea amicitia multorum te benivolentia praeclare tuebere et munies. Sed virtutem ipsam inchoavit, nihil amplius. Tum Piso: Atqui, Cicero, inquit, ista studia, si ad imitandos summos viros spectant, ingeniosorum sunt; Quod cum dixissent, ille contra. At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides. Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Prave, nequiter, turpiter cenabat; Et adhuc quidem ita nobis progresso ratio est, ut ea duceretur omnis a prima commendatione naturae. Quis suae urbis conservatorem Codrum, quis Erechthei filias non maxime laudat?
Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. Zenonis est, inquam, hoc Stoici. Quibus natura iure responderit non esse verum aliunde finem beate vivendi, a se principia rei gerendae peti; Quid de Platone aut de Democrito loquar? Nihil minus, contraque illa hereditate dives ob eamque rem laetus. Nemo enim est, qui aliter dixerit quin omnium naturarum simile esset id, ad quod omnia referrentur, quod est ultimum rerum appetendarum. Indicant pueri, in quibus ut in speculis natura cernitur.
Ex quo illud efficitur, qui bene cenent omnis libenter cenare, qui libenter, non continuo bene. Duo Reges: constructio interrete. Studet enim meus is audire Cicero quaenam sit istius veteris, quam commemoras, Academiae de finibus bonorum Peripateticorumque sententia. Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Deinde concludebas summum malum esse dolorem, summum bonum voluptatem! Lucius Thorius Balbus fuit, Lanuvinus, quem meminisse tu non potes. Ac tamen, ne cui loco non videatur esse responsum, pauca etiam nunc dicam ad reliquam orationem tuam. Quod iam a me expectare noli. Bork
Me igitur ipsum ames oportet, non mea, si veri amici futuri sumus. Apud ceteros autem philosophos, qui quaesivit aliquid, tacet; Si sapiens, ne tum quidem miser, cum ab Oroete, praetore Darei, in crucem actus est. Si vero id etiam explanare velles apertiusque diceres nihil eum fecisse nisi voluptatis causa, quo modo eum tandem laturum fuisse existimas? Illud urgueam, non intellegere eum quid sibi dicendum sit, cum dolorem summum malum esse dixerit. Tria genera bonorum; Hunc igitur finem illi tenuerunt, quodque ego pluribus verbis, illi brevius secundum naturam vivere, hoc iis bonorum videbatur extremum. Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. At vero illa, quae Peripatetici, quae Stoici dicunt, semper tibi in ore sunt in iudiciis, in senatu. Haec mihi videtur delicatior, ut ita dicam, molliorque ratio, quam virtutis vis gravitasque postulat.